روزها دارن سریع و سریع تر می گذرن،نسرین داره 23 ساله میشه و این تازه شروع بد بختیاشه،
این روزا کودکم  خیلی زیاد اذیتم میکنه
،استرس ها و  اضطرا بهام چند برابر شده،
امروز که سر کلاس TAنسرین کوچولومو دیدم کلی  به هم ریختم حتی شروع کلاس هم حالم خوب نبود،
نسرین ترسو شده،
گاهی آروم گاهی پرخاشگر،
والد انتقاد گرش مدام بهش سخت میگیره،حتی تو خوابم ولم نمی کنه
آره من دارم گریه می کنم
لعنتی خب چرا من نباید ضعیف باشم
آره خب منم ترس دارم
چرا خودمو جلو میلاد خفه می کنم
چرا یاد گرفتم حس های بد مو نشون ندم،حسایی که نشون دهنده ضعفمه
آره من تک تک لحظاتی که میلاد از رفتنش حرف می زنه حالم بدمیشه ،
من…  من ….من …
دارم خفه میشم
من واسه هیچ کدوممون کاری نکردم
نمی تونم بکنم
من میترسم
دارم از درون نابود میشم
اگه
اگه
اگه
چرا نمی تونم بگم من میلاد قبلی رو می خوام
آره باید همیشه مر کز توجه باشم
بی توجهیاش اعصابمو خورد می کنه
آره من خود خواهم
آره برام مهمه متوجه تغییرات ظاهریم بشه
رفتنش  شده تمام مشغولیت ذهنش
سر درد
ویزا
تافل
خونه
هوا پیما
کوفت
زهر مار
نمی خوام ولی بازی راه می ا ندازم
شعری که براش رو سی دی زدم آخر معنی و محتوا بود
چرا نتونستم راجع به حسم به اون و  علت انتخاب اون موزیک حرف بزنم
و چرا اونی حسی نگرفت ازش؟
چرا وقتی که باید  حرف بزنم از درونم حس خفگی می کنم
من حالم بده
 بدم
 لعنتی من بدم
چسبندگی یا هم بستگی؟
لعنتی
من احمق حتی تو بلاگم هم نمی تونم راحت بنویسم
نمی تونم راحت حسامو بگم
این درون گرایی مذخرف که علی با بایی هم متوجهش شد فاکیده منو