در ميان كوران
كوري شبي را به خوشي در خانهي دوستش گذراند. يك هو موقع خداحافظي ويرش گرفت، تنهايي به خانه برود. ولي از دوستش خواست اگر ممكن است چراغي به او بدهد. دوستش پرسيد:
«براي چي؟ تو كه با چراغ هم جلويت را نمي بيني؟»
مرد كور در جوابش گفت:
«براي اين كه مردم ببينند دارم ميايم و خودشان را از جلويم كننار بكشند.»
مرد پا به خيابان گذاشت، فانوس در دستش تكان ميخورد. كسي به او تنه زد ، مرد كور گفت:
«حواست كجاست؟ مگر چراغم را نمي بيني؟»
عابر مؤدبانه گفت:
«نه خير متأسفم، من كورم ، جناب!»
اشتفان لاكنر
ترجمه : علي عبدالهي