دست و پا می زنم 
مدرنیته ای که آوارگون طبیعت،احساس و عشق را نابود می کند

موبایل صداش در میاد، روز از نو روزی از نو،

اینجا کسی نیست،تنها تنها تنها

دوباره از همان حالت های بد بهم دست داده،صبحهایی ا که از خواب بلند می شوم را اصلا دوست ندارم،میروم خرید،حس می کنم رو هوا هستم،معلق،ندا عا شق شده،بهش می گم به این جمله فکر کن:برای چه غمگین باشم؟برای اینکه دوستم ندارد،زمانی هم بود که یکدیگر را نمی شناختیم.
هستی میگه تو کم داری. برام دنبال کانال های سکسی می گرده .یکدفعه تو اینترنت آن میشه،خیلی سریع می فهمه ،سعی می کنم ازش فرار کنم، نمیشه،میگه خیلی بده که احساسات خودتو پنهان می کنی،نمیذاری بفهمم کی خوشحالی کی ناراحت.تو دستشویی روزنامه ابرو های لی لی را بر میدارم ،میگم مدلشه، خراب کردم.دارم بزرگ می شم.نسرین 23 ساله.مامان می گه تو اداره مشکل پیدا کرده، تو هوا معلقم. میگه خاله این چیه رو دماغت؟میگم خاله اسمش نگینه،میگه قشنگه ولی ای کاش صورتی بود با یک عکس باربی روش.
شرط را باختم حسام 6 متر تف کرد، من 3 متر ولی من تف از بالا به پایین را ترجیح میدهم،صداش  قشنگه،به خصوص از بالای پل هوایی.از آدمها زود خسته می شم،مروارید میگه عاشقت برم این اسمش تنوع طلبیه.وقتی با مروارید هستم دوست دارم صدای بوق آمبولانس در بیارم.زنگ می زنم به خاله قول دادم مهشید را ببرم بیرون میلاد میگه یادت باشه بزرگترش هستی، تو راه تکرار می کنم: بزرگ تر،بزرگ تر، بزرگ تر
میگه کم سیگار بکش، داد میزنم:برای من خواندن اینکه شن ساحل ها نرم است کافی نیست ، می خواهم  پای برهنه ام این نرمی را حس کند.مامان بغض کرده.از بیمارستان میترسه.گیر داده چرا میگی نه، بابا میگه دخترم بیشتر فکر کن.میلاد میگه اهمیت نده.خسرو میگه یعنی چی؟تا کی می خوای اینطوری فکر کنی؟
فکر می کنم پاهام زیادی نرمی ها را حس کرده،بسته دیگه خسته ام .