نيم نگاه :: June

یک جادوگر قدرتمند که می خواست سراسر یک پادشاهی را نابود کند ، یک معجون جادویی در چایهی ریخت که تمامی ساکنان آن شهر از آن می نوشیدند.هر کس از آب می نوشید، دیوانه میشد.صبح روز بعد همه مردم از آب آن چاه نوشیدند و همه دیوانه شدند،به جز خود شاه و خانواده اش که همه چاه مخصوصی داشتندو جادوگر نتوانسته بود آن چاهرا مسموم کند. شاه نگران شد و سعی کرد با صدور یک سلسله فرمان برای حفظ امنیت ملی و سلامتی عمومی، مردم را مهار کند.اما پلیس ها و کاراگاه ها هم ازآن آب مصموم خورده بودند و فکر می کردند تصمیم های پادشاه احمقانه استو تصمیم گرفتند هیچ توجهی به آنها نکنند.وقتی ساکنان آن سرزمین آن فرمان ها را شنیدند ،مطمئن شدند که پادشاه دیوانه شده و فرمان های نا معقول صادر می کند.به طرف قصر تظاهرات کردند و از او خواستند کناره گیری کند.پادشاه با نومیدی تصمیم گرفت از تخت کناره گیری کند، اما ملکه جلوش را گرفت و گفت: بیا برویم از همان چاه عمومی بنوشیم.بعد ما هم مثل آنها می شویم.و همین کار را کردند.پادشاه و ملکه از چاه دیوانگی نوشیدند و بی درنگ شروع کردند به چرند گفتن.زیر دست هاشان بلا فاصله توبه کردند.حالا که شاه داشت تا این اندازه خردمندانه سخن می گفت چرا نباید بگذارند بر کشور حکومت کند؟ آن کشور در صلح و صفا به زندگی خود ادامه داد هر چند رفتار ساکنانش بسیار متفاوت با کشور های همسایه بود.و پادشاه توانست تا آخرین روزهای عمرش بر آن کشور حکومت کند